ባልንጀራን እንደ ራስ ውደድ

 የሶረን ኪከርጋርድን የፍቅር ሥራ(works of love) የሚለውን ድንቅ እና ከባድ መጽሐፍ እያነበብኩኝ ነው። ማንበብ በዚህ ደረጃ በሰው ልጅ ባህሪ ላይ ተጽዕኖ ማምጣት እንደሚችል የሚያሳይ መጽሐፍ ነው።

ስለ ፍቅር መጻፍ ከባድ ነው። ስለ ሮማንቲክ ፍቅር አይደለም የሚናገረው። ወደድኩሽ፣ ሞትኩልሽ ብሎ ስለ ሚገለው ፍቅር አይደለም። ወይም ካላንቺ መኖር አልችልም ብሎ ከዚች ሴት የት አባቴ ልጥፋ ብሎ ስለሚጠናቀቀው ፍቅር አይደለም የጻፈው።

ያ የገጣሚዎች ፍቅር ነው። የዘፋኞች ፍቅር ነው እርሱ። ለገቢ የሚሆን። በተዘዋዋሪ ራስን መውደድ ነው እርሱ። የሚያፍን ፍቅር ነው እርሱ።

ዛሬ የምፅፍላችሁ ፍቅር፥ የሕግ አዋቂው ጌታን ፈትኖ ያገኘው ፥ ሊቅ አራቆ የተረከውን ፍቅር እንጂ።

ስለሁለተኛው ትእዛዝ፣ ከመጀመሪያው ትእዛዝ እግዚአብሔርን ከመውደድ ቀጥሎ ስላለው ፍቅር።

ባልንጀራን እንደ ራስ መውደድ።

ባልንጀራ ማነው?

ጌታ ይሄን በምሳሌ አስረዳ። ዮሐንስ ወንጌላዊ ደግሞ ባልንጀራ ማለት የቤትህን በር ከፍተህ የምታየው ሰው ነው ይላል። ልክ በርህን ከፍተህ የምታየው ሰው፣ ያ ሰው ነጭ ይሁን ጥቁር፣ አማራ ይሁን ኦሮሞ ፣ ትግሬ ይሁን አፋር ፣ ወይም ቻይናዊ ይሁን አረብ ፥ ያ ሰው ነው ባልንጀራህ ይላል። እግዚአብሔርን የመውደድህ ምልክት። እርሱን መውደድህ ነው።

“ማንም። እግዚአብሔርን እወዳለሁ እያለ ወንድሙን ቢጠላ ሐሰተኛ ነው፤ ያየውን ወንድሙን የማይወድ ያላየውን እግዚአብሔርን ሊወደው እንዴት ይችላል?”” 1ኛ ዮሐ 4፥20።

“ያየውን ወንድሙን” ሲል “የምናየውን፣ በር ከፍተን፣ ዓይናችንን ልክ ስንከፍት የምናየው ሰው ፥ ያ ነው ባልንጀራ” ነው እያለን ነው።

ተመልከቱ ባልንጀራን እንደ “ራስ መውደድ” ውስጥ ራስ መውደድ የሚባል ሳጥን አለ። ያንን ሳጥን ከፍታችሁ ሁሉን ካስገባችሁበት ራስን መውደድ የሚባል ነገር ፈጽሞ ይጠፋል።

ምሳሌ፦ አንድ የእኔ የምትሉት ቤት አለ። ያ ቤት ውስጥ ማንም ሰው እኩል ስልጣን እና እኩል መብት ካለው ፥ ያ ቤት የማነው? የማንም። ሁሉም እኩል መብት ካለው ያ ቤት የሁሉም ነው። የሁሉም የሆነ ነገር ደግሞ ሁሉን የሚሰጥ ብቻ የተለየ መብት ይኖረዋል (only the one who gives everything has a better right)። ሁሉን የሚሰጥ ካለ። ካለዛ ግን የማንም አይሆንም።

የማንም ያልሆነ ነገር ደግሞ ምንም ጥበቃ አይኖረውም። ግን የባልንጀራ ፍቅር ጥበቃ አለው። ጠባቂው “ባልንጀራህን እንደ ራስህ ውደድ” ያለው ነው። ስለዚህ ሰው አምላኩን ካልወደደ ራሱንም አይወድም። ራሱን ያልወደደ ደግሞ ሌላውን እንደ ራሱ ይጠላ ይሆናል እንጂ መውደድ አይችልም። ምክንያቱም ራሱንም በአግባቡ አይወድምና።

ሲጋራ የሚያጨስ ሰው ራሱን እየጎዳ ነው። ይሄ ሰው ባልጀራውን ውደድ ቢባል (እንደ ራሱ)፤ ምንአልባት ሲጋራ ነው የሚሰጠው። ምክንያቱም ራሱን መውደድ ምን እንደሆነ ራሱ አያውቅምና።

ወደ ቤቱ ምሳሌ እንመለስ። ቤቱ ያንተ ነው። ቤቱን አብክተኸዋል። ጠረኑ፣ ንጽህናው፣ እቃዎቹ ተሰባብረዋል፣ ሽንቱ ቤቱ አይሰራም፣ ጣሪያው ያፈሳል። አቧራ ያስገባል። ወደ እዚህ ያንተ ወደ ሆነው ቤት ሌላ ሰው አስገብተህ እኩል መብት ልትሰጠው ትችላለህ። ግን ወደ እዚህ ወደ ጎሰቆለ ቤት መግባት ባልንጀራህን ይጠቅመዋለ ወይስ ይጎዳዋል? መልሱ ባልንጀራህ ካንተ የባሰ ቤት ውስጥ ይኖር ካልነበረ በቀር ይጎዳዋል። ካንተ የባሰ ቤት ውስጥ ቢኖር ራሱ ያ ካንተ የባሰ ቤት ውስጥ መኖር ይሻለው ይሆናል። ምክንያቱም ብዙ ላያተርፍ ነገር፣ ያንተ ባለውለተኛ ነው ያደረከው። ያንተ ቤት ውስጥ በመግባቱም ትንሽም ቢሆን የባይተዋርነት ስሜት ይሰማዋል። ስለዚህ አንድ ሰው ራሱን በትክክለኛው መንገድ ከወደደ ብቻ ነው ሌላውን መውደድ የሚችለው። ትክክለኛ ያልኩት፥ በዛ በጎሰቆለ ቤት ውስጥ የሚኖር ሰው ምንአልባት ምርጥ ቤት ውስጥ እየኖረ ሊመስለው ይችላል። የቤቱን መጎስቆል የማስተዋል አቅም ከሌለው።

ግን ሰዎች ደግሞ በጊዜ የተገደብን ነን። ይሄ ምን ማለት ነው? ይሄ ማለት ዛሬ ጥሩ የመሰለን ነገር፥ ነገ ወይም ከዓመታት በኋላ መጥፎ ሆኖ እናገኘዋለን። ለምሳሌ የአስር ዓመት ልጅ ጥናቱን ትቶ ሙሉቀን መራገጥ እና ኳስ መጫወት ጥሩ ሊመስለው ይችላል። ኳሱን አቁመህ አጥና የሚለውን ሊጠላ ይችላል። ለጊዜው። ከዓመታት በኋላ ነው እርሱ ጥሩ የመሰለው “ሙሉ ቀን መራገጥ” መጥፎ እንደሆነ የሚገባው። ይሄ በአዋቂዎችም ዘንድ ያለ ነው። አዋቂዎች ብንሆን እንኳን በአንዳንድ ጉዳዮች ከዓመታት በኋላ ነው ልክ እንዳልሆንን የሚገባን።

ስለዚህ ሰዎች ሁልጊዜ ትክክለኛው የቱ እንደሆነ አያውቁም ማለት ነው። ስለዚህ ትክክለኛ ፍቅር አለን ብለው ግን ጥላቻ ወይም ጎጂ ስሜት ሊኖራቸው ይችላል። ለጊዜው እየወደዱ ሊመስላቸው ይችላል። ለጊዜው ትክክለኛ ፍቅር ሊመስላቸው ይችላል። ለዚህ ነው ይሄ ፍቅር ሁልጊዜ ትክክለኛ ነገር በሆነ መሠረት ላይ መቆም ያለበት።

ባልንጀራን እንደ ራስ መውደድ ሌላ ከርሱ ውጪ ያለ ሁልጊዜ ትክክለኛ የሆነ ፍቅር (ፍጹም የሆነ ፍቅር) ላይ መጽናት ካልቻለ፣ ባልንጀራን እንደ ራስ መጥላት ሆኖ ሊቀየር ይችላል። ለዚህ ነው ፈጣሪውን “በፍጹም ልቡ በፍጹም ነፍሱ በፍጹም አሳቡ መውደድ” ያልቻለ ሰው፤ ባልንጀራውን እንደ ራሱ መውደድ የማይችለው። እንደ ራሱ ግን ሊጠላው ይችላል። ምክንያቱም ፍቅርን ራሱ አያውቀውምና።

ይቀጥላል።